Google Website Translator Gadget

30/08/2011

Γιατί η χρεοκοπία αποτελεί την μεγαλύτερη ευκαιρία... Πηγή:www.capital.gr

Του Κώστα Στούπα:


Ο φόβος εμπρός στην  ελευθερία...
Στη στήλη δεν αρέσει η καταστροφολογία. Ακόμη και όταν αφήνει τους τίτλους να θωπεύουν τα τρέχοντα αισθήματα του συρμού, πάντα υποστηρίζει πως στο ισοζύγιο των προσδοκιών, το ευνοϊκό σενάριο στο τέλος θα είναι αυτό που θα υπερισχύσει.

Έτσι και για τη χρεοκοπία που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ελλάδα, η εκτίμηση που πρυτανεύει είναι αυτή που είπε σε μια συνέντευξη προ μηνών ο Ρόμπερτ Σίλερ, πως οι Έλληνες σε εκατό χρόνια θα θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη αυτή τη χρεοκοπία. Η στήλη πιστεύει πως θα την ευγνωμονούμε πολύ νωρίτερα, εντός του τόξου της επόμενης δεκαετίας – εικοσαετίας...

Η κρίση της ελληνικής χρεοκοπίας του 2010 θα λειτουργήσει σαν αιτία «αποσοβιετοποίησης» της  ελληνικής κοινωνίας. Το πρόβλημα που δημιουργεί η «σοβιετοποίηση» μιας κοινωνίας είναι κατ’ αρχήν η ένδεια παραγωγής πλούτου και κατά δεύτερο ο εθισμός του κοινωνικού σώματος σε μια παρασιτική νοοτροπία σε ό,τι αφορά την εργασία και το επιχειρείν...

Επίσης οι άνθρωποι εθίζονται σε μια συμπεριφορά που μοιάζει με αυτή  της ανώριμης εφηβείας. Αναζητούνται, πατερναλιστικά πρότυπα για να καλύψουν το αίσθημα της ανασφάλειας που γεννά η μοναδικότητας της κάθε ύπαρξης, οικονομικοί χορηγοί στη βάση του κάποιος έχει αναλάβει την υποχρέωση να μας βιοπορίζει και αποστροφή στην ελευθερία, την επινοητικότητα και την ανάληψη ρίσκου...

Όσοι μεγαλώνουν παιδιά ή συνειδητοποιούν ποιες συνθήκες τους ωρίμασαν, μπορούν να καταλάβουν πόσο καταστροφικό είναι κάποιος να περιμένει από την οικογένεια και το κράτος να του εξασφαλίσει ένα μισθό και μια σύνταξη με ή χωρίς ανταπόδοτικό χαρακτήρα.

Το μεγαλύτερο πλήγμα από αυτή την κρίση μακροπρόθεσμα θα το δεχτούν άνθρωποι που για δεκαετίες επιβίωσαν λαθραία. Είτε σε δημόσιες υπηρεσίες, όπως ελάμβαναν μισθούς και επιδόματα χωρίς να χρειαστεί να δουλέψουν γι΄αυτά... Ή συνταξιούχοι μεσήλικες που κάποια στιγμή θα τους κοινοποιηθεί πως λόγω χρεοκοπίας, η καταβολή της σύνταξης θα αναβληθεί μέχρι να συμπληρώσουν το επίσημο εθνικό όριο συνταξιοδότησης...

Για τους ανθρώπους που έχουν μάθει να κερδίζουν τη ζωή τους προσφέροντας χειρωνακτική ή πνευματική εργασία στην ελεύθερη αγορά με αποτέλεσμα να αξιολογούνται καθημερινά, η χρεοκοπία θα σηματοδοτήσει περισσότερες θετικές εξελίξεις παρά αρνητικές, έστω και αν παρεμβληθεί κάποια περίοδος αναστάτωσης.



Πηγή:www.capital.gr

07/08/2011

Ήταν πάντα έτσι ή...


...μήπως τελευταία η σέλα μου μοιάζει περισσότερο με σπίτι μου από το ίδιο το Σπίτι μου? Και αν είναι έτσι τότε το Σπίτι μου έγινε πιο άσχημο ή η σέλα μου πιο ελκυστική? Αυτό το σκέφτομαι όλο και συχνότερα αλλά τώρα γυρνάω βράδυ από Λουτράκι πίσω στην Αθήνα και η άδεια Εθνική δίνει επικίνδυνο χώρο για παράλληλες σκέψεις πέρα από το πως δε θα σκοτωθείς στο δρόμο όπως τόσοι άλλοι. Βάζω τον αριστερό αγκώνα στο ρεζερβουάρ, στηρίζω το κεφάλι στην παλάμη μου και για λίγα χιλιόμετρα διεκπεραιώνω την υποχρέωση “επιστροφή στο σπίτι” δημόσιο-υπαλληλικά και σκεπτόμενος φωναχτά. Στην άδεια Εθνική δεν με ακούει κανείς οπότε λέω ότι θέλω. Και εκτός Εθνικής μάλλον κανείς δεν με ακούει αλλά το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να λέω πάντα ότι θέλω, μολονότι πολλά είναι εκείνα που καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες να χάσω (και) αυτό το τακτ. Πως γίνεται ένας μικροσκοπικός χώρος από τη σέλα ως τη ζελατίνα να είναι πιο ευρύχωρος από το σπίτι μου το ίδιο? Σιγά που ανακαλύψαμε την Αμερική. Διότι τα αισθήματα είναι πρωτίστως συνδεδεμένα με την ποιότητα των πραγμάτων και όχι την ποσότητα (εξαιρούνται τα λεφτά βεβαίως βεβαίως). Επειδή λοιπόν η μοτοσυκλέτα μου παρά τα μπόλικα ταξίδια είναι αρκετά νέα ακόμη για να έχει αλλάξει προς το χειρότερο, το Σπίτι (με την ευρύτερη έννοια σαν σύνολο του μέρους που εδρεύει κάποιος μαζί με το έμψυχο υλικό που συναντά εκεί) είναι ο ύποπτος που κάνει την διαφορά. Και μιας και ο τόπος ο καημένος είναι εκεί σταθερά να επιμένει με την ομορφιά που κληρονόμησε από τη φύση, ο ύποπτος της διαφοράς είναι το έμψυχο υλικό. Όχι πως χτες ήμασταν πρότυπο και τώρα χάλασε η δουλειά, απλά τώρα που είμαστε μέσα στο χωνί όλες οι παιδικές μας ασθένειες διογκώθηκαν και απαντώνται σε όλο το φάσμα – από τους “Παμ πλατεία” γιαλαντζί Ισπανούς μέχρι αυτούς που περιμένουν να πάρει κεφάλι το κόμμα. Το χωνί βέβαια σε άλλους έχει βάλει μυαλό. Αυτοί οι άλλοι (που είτε βάλανε είτε είχαν μυαλό) δεν είναι και τόσο λίγοι, απλά δεν ακούγονται και ως εκ τούτου δεν πουλάνε - δεν παίζουν σαν είδηση. Το θέμα είναι πόσο θα αντέξουν σε καθημερινές ασκήσεις τρέλας που τους επιβάλει η ειδησιογραφία και τα βαλκανικά (ή βλακανικά αν θέλετε) βαρίδια της αγαπημένης μας χώρας. Καλοί μου φίλοι δεν είναι μόνο για κλάματα η όλη ιστορία που ζούμε. Αντιθέτως ζούμε τη δύση (επιτέλους) ενός βλακώδους Greek Dream το οποίο φρενάριζε τον πρώτο για να μην αισθάνεται άσχημα ο τελευταίος, αντί να αφήσει τον πρώτο να τρέξει για να δημιουργήσει πλούτο και για τον τελευταίο. Η σκοτεινότερη στιγμή είναι πριν το χάραμα και όταν χαράξει όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι θα είναι παρελθόν. Σε εμάς έπεσε ο κλήρος να είμαστε αυτοί που θα έχουν προλάβει και τις δύο περιόδους. Και ας φροντίσουμε η επόμενη περίοδος να ανοίξει δρόμο για τα σωστά παιδιά. Γιατί έχουμε ευτυχώς αλλά βλέπεις ο επικοινωνιακός θόρυβος δεν τα αναδεικνύει. Αντίθετα ασχολούμαστε καθημερινά με την κάθε αλητοσυντεχνία, είτε (προ ανασχηματισμού) με τις φοβερές ονοματάρες των εξωκοινοβουλευτικών που θα αναλάμβαναν την καυτή πατάτα του Υπουργείου Οικονομικών. Και αυτές οι ονοματάρες είναι τόσο φοβερές που είπαν όχι. Έτσι για να πειστούμε ότι η χώρα δεν έχει ίχνος εφεδρείας. Αν θέλουν να έρθουν μετά σαν σωτήρες ευχαριστώ δεν θα πάρω. Μια μούτζα από μένα προκαταβολικά. Πάμε για άλλα και άλλους. Αλλάζουμε την πολιτική γεωγραφία – τα ρυτιδιασμένα αριστεροδεξιά μορφώματα ούτε για την ανακύκλωση. Αρκεί να αφήσουμε τα Σωστά Παιδιά να αναπνεύσουν. Υπάρχουν εκεί έξω! Ακόμη και μέσα στο τσίρκο της σημερινής πολιτικής σκηνής. Το οποίο παρεμπιπτόντως αν και ανεπαρκές δεν είναι το χειρότερο που έχουν προλάβει τα ματάκια μας. Αλλά βλέπεις στο χωνί μέσα φαίνεται η διαφορά...τον καλό καιρό των ρουσφετιών ούλοι ήταν λεβέντες με τα λεφτά των επόμενων.

Τα Σωστά Παιδιά εδώ είναι 2 φορές μάγκες γιατί την μια μαγκιά την καταναλώνεις για να επιβιώσεις εδώ και την άλλη για να είσαι Σωστός.

Θα νικήσει η λογική η κοινή έστω και αργά.

Προσέχετε και μην προσεύχεστε :)

03/08/2011

Οι «άνεργοι και πικραμένοι»


Tου Πάσχου Μανδραβέλη


Με τον καλύτερο τρόπο συνόψισε τη σύγκρουση της κοινωνίας με τους ιδιοκτήτες ταξί ο αντιπρόεδρος του σωματείου Θεσσαλονίκης. «Δεν γίνεται», είπε χθες στον ΣΚΑΪ, «να μπορεί κάθε άνεργος και κάθε πικραμένος να βγάζει μια άδεια ταξί!»
Ακριβώς εκεί βρίσκεται ένα θέμα αρχής μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Να μπορεί κάθε «άνεργος και πικραμένος» να κάνει τη δουλειά που θέλει. Να μπορεί να γίνει γιατρός, αν σπουδάσει Ιατρική, ή ιδιοκτήτης ταξί αν έχει τα τυπικά προσόντα. Τα πληθυσμιακά κριτήρια, που υποκριτικά πολλοί ψηφοθήρες θέτουν, δεν είναι παρά ο ευφημισμός του αποκλεισμού των «ανέργων και πικραμένων» αυτής της κοινωνίας. Σύμφωνα με τη λογική τους, όσοι βολεύτηκαν -είτε γιατί είχαν μπάρμπα στην Κορώνη, είτε έδωσαν «μαύρα» κάτω από το τραπέζι- βολεύτηκαν. Οι υπόλοιποι δεν θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα, ούτε καν να δοκιμάσουν. Στα φυσιολογικά εμπόδια (που έχει η έναρξη ενός επαγγέλματος) ή στα γραφειοκρατικά αναχώματα (που βάζει το κράτος κατά την έναρξη μιας επιχείρησης) πρέπει να προστεθεί και το νταβατζιλίκι των μαντράδων που εμπορεύονται τις άδειες. Δηλαδή, οι «άνεργοι και πικραμένοι αυτής» της κοινωνίας πρέπει να πληρώσουν και εισιτήριο εισόδου για να κάνουν την δουλειά που θέλουν.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή την πρόταση αποκλεισμού ασπάζονται όλοι οι «κοινωνικά ευαίσθητοι», αυτοί που χύνουν με κάθε ευκαιρία μαύρο δάκρυ για την ανεργία των νέων· από τον κ. Φώτη Κουβέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς, μέχρι τον κ. Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ, την κ. Τόνια Αντωνίου του ΠΑΣΟΚ (μαζί της και η πάλαι ποτέ «εκσυγχρονιστική» πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ που όσο περνά ο καιρός γίνεται βαθιά αναχρονιστική) συν τον κ. Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος μεταμορφώνει σιγά σιγά τη Ν.Δ. σε εκφραστή όλων των κοτζαμπάσηδων της ελληνικής κοινωνίας.
Ενα από τα επιχειρήματα όσων δεν θέλουν να ζυμώσουν είναι ο χρόνος κοσκινίσματος. Αφού πέρασε μια εικοσαετία συζητώντας το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, το επιχείρημα που τώρα ορθώνεται είναι ότι δεν έγινε επαρκής διάλογος για το θέμα. Βέβαια, ο διάλογος έγινε το ιερό δισκοπότηρο της ελληνικής πολιτικής. Ολοι οι ψηφοθήρες, που δεν θέλουν να κάνουν κάτι, ανοίγουν διαδικασίες για εθνικό κουβεντολόι. Διαβουλεύονται με φορείς, ξανασυζητάνε για να αποφασίσουν ότι δεν θα αλλάξουν τίποτε. Κάπως έτσι δεν διαβουλεύτηκε το Ασφαλιστικό ο κ. Ρέππας, μετά την αποτυχημένη απόπειρα μεταρρύθμισης Γιαννίτση; Ε, κατά τον ίδιο τρόπο διαβουλεύτηκε και το μη-άνοιγμα των αδειών ταξί. Κράτησε τον πυρήνα της υπάρχουσας κατάστασης και τον σέρβιρε με μπόλικη μεταρρυθμιστική ρητορεία, ελπίζοντας ότι θα κοροϊδέψει τους κουτόφραγκους. Οπως ακριβώς η μη- μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού έσκασε στα μούτρα μας (και σήμερα το πληρώνουμε με δυσβάστακτο τόκο) έτσι ακριβώς σκάνε στα μούτρα μας και το μισάνοιγμα των φαρμακείων που έκανε ο κ. Λοβέρδος ή του δικηγορικού επαγγέλματος που έκανε ο κ. Καστανίδης.
Επιπλέον: στην περίπτωση των ταξί τι ακριβώς πρέπει να συζητήσουμε; Πόσους «άνεργους και πικραμένους» θα αποκλείσουμε; Κι αν τεθούν πληθυσμιακά κριτήρια στα ταξί, γιατί να μην μπουν και στα σουβλατζίδικα; Οσοι έχουν κομμωτήρια είναι παιδιά ενός κατώτερου κράτους; Δεν δικαιούνται προστασίας από τον ανταγωνισμό;